by

Een vierde kindje op komst

Half december kwamen we er achter dat we een vierde kindje mogen verwelkomen.

Natuurlijk had ik af en toe twijfel gevoelens en vragen als; hoe ga ik dat allemaal doen? Kan ik het wel aan? De oudste zit nu nog op zwemles, maar zal straks ook op een sport willen. De middelste zit dan inmiddels ook op zwemles, ik ren me rot met al die kinderen. Mijn man werkt op de boerderij, waar wij niet wonen. Dus ik heb de meiden altijd bij me.

Dus zeg ik vaak (gekscherend) ik gooi die kleine gewoon in de doek, en dan kan die overal mee naartoe! Dat zal grotendeels ook wel moeten, want de rust en regelmaat is toch minder als de zussen naar school, vriendinnen en sport gereden moeten worden. Het zal wel los lopen, met 3 kinderen lukt het ook. Eentje meer of minder zal wel lukken. Het wordt een gezellige drukte.

 

In tegenstelling tot de andere 3 zwangerschappen, voelde ik me helemaal niet beroerd. Ik had geen zak krentenbollen naast mijn bed, om de dag daar te beginnen. Super fijn deze keer! Maar het maakte me ook onzeker; geen klachten, zou dit goed blijven gaan?

Toen kwam de griep epidemie… Ik dacht, als zwangere krijg ik die griep niet. Jammer maar helaas. Twee keer waren we de klos met het hele gezin, dus ik ook. Deze keer niet overgeven door de hormonen, maar omdat aangestoken werd door de meiden.

Verder heb ik zo weinig klachten. Alleen heel erg moe, maar dat is ook niet gek. Er groeit een kindje in mijn buik èn er zijn drie andere kinderen die me nodig hebben samen met hun verplichtingen. Extra vroeg op bed wil wel helpen, maar ik vind me-time ook erg fijn. Die me-time bestaat dus vaak uit vroeg op bed gaan. Ik moest er wel even aan wennen dat na de 12 weken die vermoeidheid niet over ging, maar inmiddels heb ik het geaccepteerd. Het is zoals het is.

Nu zitten we alweer op 22 weken. Wat vliegt de tijd en wat groeit mijn buik!

 

We krijgen vaak opmerkingen van anderen. Of we net zo lang door gaan tot we een jongen krijgen? Dat we nu wel zullen hopen dat het een jongen wordt. Of juist dat anderen voor ons hopen dat het dan nu een jongen zal worden, dat is toch wel zo handig voor ons melkveebedrijf. Ik sta er best wel van te kijken. Eigenlijk vind ik het best brutaal, om dat recht in mijn gezicht te zeggen. Maar ik laat het mijn ene oor in gaan en het andere oor er weer uit. Thuis foeter ik er af en toe over, want van sommige mensen was zo’n opmerking natuurlijk extra stom (heerlijk die hormonen). Na drie meiden, wouden we graag een vierde kindje. Of het nu een jongen of een meisje wordt, dat maakt ons echt niet uit. Nog een meid is wel zo praktisch, je wilt niet weten hoeveel roze speelgoed en prinsessen spullen hier in huis liggen! Een jongen maakt het anders, even bijzonder en ook super leuk.

Mijn man heeft ook geen voorkeur. Als alles maar goed mag gaan. Het hele zootje kinderen maakt het al bijzonder genoeg.

 

Tijdens de zwangerschap van de jongste zat de placenta achter en ze was lekker druk (nu nog), dus ik voelde haar heel snel en heel veel.

Nu zit de placenta voor en de baby is rustiger, zou het een voorbode zijn? Na de geboorte ook een relaxte baby? We zullen het zien.

Vlak voor de 20 weken echo mocht ik proefkonijn zijn tijdens een uitleg van twee echo apparaten. Leuk hoor, zo’n extra echo. En net wat meer informatie mee pikken over die apparaten. Want ik ben veel bezig met het dragen en ik werk met baby’s, daarnaast interesseert de geboortezorg en zwangerschap me ook enorm!

De verloskundige vroeg me of ik wel wou weten wat het geslacht is, omdat mijn man er niet bij was. Daar maken wij geen probleem van. Daarbij hebben we allebei een sterk voorgevoel, dus we zijn erg benieuwd of dat nu ook klopt. Tot nu toe had mijn man elke zwangerschap het geslacht goed aangevoeld.

Het eerste apparaat werd uitgelegd en er werd overal even gekeken. Mooi hoofdje, kloppend hartje, goede maagvulling en een mooie voet kwam in beeld. Terwijl er even naar de benen werd gekeken ging ze weer naar het hoofdje en zei niks. De uitleg was klaar en we verhuisden naar het andere apparaat, waar weer een uitleg volgde. En weer werd er van alles bekeken. Ik hoefde me weinig zorgen te maken over de 20 weken echo, want ze had al heel veel goede dingen gezien. Dat was erg fijn om te horen want ik bedacht me onderweg er naartoe ook dat ze ook ‘verkeerde’ dingen kon aantreffen. Dit was immers geen medische echo. Dit hebben we al eens meegemaakt met de middelste en dat was geen fijne zwangerschap en veel zorgen na de geboorte.

Nu dus alleen maar positieve beelden. En de vraag: “Zullen we eens kijken wat het geslacht is?” Waarop ik zei “Dat heb je zonet bij het andere apparaat al bekeken en ik heb dat ook gezien: we krijgen een jongen.”

De verloskundige stond er van te kijken dat ik het ook stiekem al had gezien en ik had het goed gezien. Na 3 meisjes krijgen we nu een jongen erbij in huis.

 

Met een stel mooie echo afdrukken gaan we een paar dagen later met de meisjes op de bank zitten. Onze oudste snapt al goed wat ze ziet op de foto’s, dus ze mag vertellen wat ze ziet. Dan komt er een foto met een post-it er op, dat is gek. Ze snapt ook niet precies wat ze daar moet zien. Dus mag ze de post-it er af halen en aan haar zusje voorlezen wat er staat: hoera een jongen.

De oudste is helemaal blij, ze wou zo graag een broertje! De middelste kijkt eens en begint heel hard te huilen, zij wou juist nog een zusje. Als we er even over praten, laat ze weten er even aan te moeten wennen. En dat mag!

We zijn nu dik 2 weken – en een goede 20 weken echo verder en iedereen is er aan gewend dat er een jongetje geboren zal worden.

 

Voor mij is het ook best wel gek, de babykleertjes van de meiden heb ik allemaal bewaard. Veel kleren zijn amper gedragen omdat ze zo snel groeien of het goede seizoen niet was. Nu hoeft dat niet meer. Ik sluit een babyperiode af, terwijl er een nieuwe aan zit te komen! Raar is dat. Maar dat begint nu ook te wennen.

Ik hoop dat de volgende helft net zo voorspoedig mag gaan als deze eerste. Lekker met de meiden genieten van deze zwangerschap. Want dat is toch wel heel bijzonder hoor, hoe bewust 2 van de 3 dit mee maken! Samen onze slaapkamer baby-klaar maken, samen de eerste kleertjes kopen (oftewel die worden uitgekozen door de zussen in plaats van Mem). Heerlijk, ik hou er van, de meiden er zo bij te betrekken.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *